Uit logeren bij oom Harry en tante Miep

Ik weet het nog goed de weken dat ik bij oom Harry en tante Miep mocht logeren. Ik zal ze verder gewoon de familie De Ruyter noemen, want zo heten ze met hun achternaam. Weet je wat; ik noem ze gewoon ‘De Ruyters’ !
Ja, ik had ook familie in mijn eigen buurt wonen, maar ‘De Ruyters’ woonden echt ver weg en het leek me wel wat om in een andere omgeving te gaan logeren. Thuis hadden we het niet breed hoor, dus echt veel bagage had ik niet bij me. Van neven en nichten had ik gelukkig al gehoord dat ‘De Ruyters’ daar niet moeilijk over deden.

Ik weet nog hoe de deur open zwaaide en ‘De Ruyters’ mij met open armen binnen lieten in hun heerlijk warme woning met uitzicht op zee. Oeps, zwembroek en handdoek vergeten. Geen probleem, bij ‘De Ruyters’ lag de kledingkast vol en ik mocht pakken wat ik wilde. Heerlijk hier ! ‘Kopje thee of kopje koffie….limonade misschien ?’ Nou nee, ik wilde eigenlijk liever chocomelk, want dat dronk ik thuis ook altijd. Geen probleem bij ‘De Ruyters’ en zelfs toen ik liever warme dan koude chocomelk wilde, werd daar gelijk gehoor aan gegeven. De logeerkamer vond ik wel wat klein, maar ook daar deden ‘De Ruyters’ niet lullig over. Ik kreeg hun slaapkamer en zelf gingen ze gewoon in de logeerkamer slapen.
Ja, het was een heerlijke logeerpartij, maar omdat ik weinig geld bij me had vroeg ik natuurlijk wel om wat extra zakgeld. Je raadt het al; geen probleem bij ‘De Ruyters’ al moest ik wel beloven om dan af en toe ook te helpen bij de afwas.
Een paar dagen later kwamen er nog een paar neven en nichten logeren bij ‘De Ruyters’. Logisch toch, het was er heerlijk en wat we ook vroegen, ze stonden altijd voor ons klaar. Zelfs als we kwaad op ze werden, omdat ze het over ‘hun huis’ hadden, bleven ze meegaand en begrijpend. Het was tenslotte toch ook ons huis nu.
‘De Ruyters’ sliepen inmiddels in een hoekje van de woonkamer op een luchtbed en eigenlijk lieten ze ons gewoon lekker vrij in alles wat we deden en wilden. Wat een heerlijke oom en tante !

Lekker jezelf blijven, dat was het credo bij ‘De Ruyters’, al moesten ze zelf wel erg veel van zichzelf inleveren. Nooit deden ze er moeilijk over.
Heerlijk was het dus, tot mijn neven en nichten er achter kwamen dat de overoverovergrootvader van oom Harry ooit in de buurt waar wij allemaal vandaan kwamen een zilveren bestek had gejat. Ja, met zo’n familie wilden we natuurlijk niets te maken hebben. Wat een racisten !!

Ik en mijn neven en nichten leven ondanks dat nog steeds gelukkig in het huis van ‘De Ruyters’. De logeerpartij is inderdaad wat uit de hand gelopen. Van oom Harry en tante Miep hebben we overigens nooit meer iets gehoord……die waren ineens verdwenen ! Uit logeren misschien ?!