Na een vet half uur zweten achter drie op de eetkamertafel opgestelde laptops halen we de kaartjes voor een U2-concert binnen. Nee, niet in 020, Berlijn of Londen…..maar in Parijs !! Voor mij is het alweer bijna 22 jaar geleden dat ik in deze – in 1945 door Dietrich von Choltitz van de ondergang geredde – stad ben geweest. Dietrich von Choltitz, notabene de Duitser die in de meidagen van 1940 als eerste in mijn bewierookte Rotterdam de Maasbruggen probeerde over te steken. Letterlijk en figuurlijk geschiedenis, dus op naar Parijs. Niet met de motor, want op ervaring gestoeld kan ik zeggen dat dit in de Franse hoofdstad niet het ideale vervoermiddel is. Ook niet met vierwielig motorisch blik, want ook autorijden heb ik als ‘onprettig’ ervaren. Laten we eens gek doen; we gaan met de trein. Met de Thalys wel te verstaan en dan natuurlijk 1e-klas.

Het begint al goed als de gratis parkeerplaats onder het metrostation in Spijkenisse helemaal vol staat en ik de auto voor drie dagen dus betaald moet parkeren op 5 meter verwijderd van het laatste gratis parkeervak. Mijnheer Yellowbrick verdient aan ons dus alvast de komende dagen een goede boterham. De metro levert ons vervolgens keurig af op het vernieuwde Rotjeknor-Centraal, waar we in de VIP-lounge eerst maar eens genieten van een lekker bakkie koffie. Goed geregeld hoor, niks mis mee. Ook de Thalys arriveert keurig op tijd en – eerlijk is eerlijk – we hebben wel eens minder comfortabel de dag gevuld. Beslist een aanrader en in net drie uur suizen we van naoorlogse architectuur naar vooroorlogse architectuur.

Gare du Nord is meer Chaos du Nord en als je de uitgang hebt gevonden wordt die chaos eigenlijk alleen maar groter. De kakofonie van geluid en de enorme drukte doet ons even stilvallen. Wij zijn natuurliefhebbers pur sang en dan is dit écht even schrikken. Het geboekte hotel is slechts 350 meter van het station verwijderd, maar wij komen eerst even op adem op een van de vele – altijd op de drukte uitkijkende – terrassen. Kunnen we gelijk even wennen aan de ‘andere’ horecaprijzen die men in deze Franse beerput hanteert. Daarna lopen we, de eerste zwervers, bedelaars en andere outcast al passerend, richting hotel Mademoiselle. Dat is toepasselijk gelegen in de Rue des Petits Hôtels. Aan het hotel mankeert zeker voor Franse begrippen niets; mooie kamers, prettige bar en ga zo nog maar even door. De p(a)rijs die daarvoor per nacht moet worden neergeteld is wel even schrikken. Ruim 200 euro per nacht en daar zit je in eigen land toch 2 of 3 nachten voor in een gelijkwaardig onderkomen.

We zitten in Parijs, vriendin Ans zelfs voor het eerst, vóór U2 (dé favoriete band van Ans en ik hou er zelf ook wel van) én lekker samen. De stad van de liefde roept men dan, maar voor ons maakt deze stad alleen maar onze liefde voor de natuur groter !! Weinig, nee zelfs helemaal geen groen in de straten van dit 18e arrondissement. Gelukkig is de Sacre Coeur maar een kleine kilometer van het hotel verwijderd, dus op naar deze door groen omgeven oase. 28 zwaarbewapende politieagenten en 16 nog zwaarder bewapende militairen verder, staan we bijna bovenaan de trappen op de heuvel van Montmartre. Gelijk maar even de Schilderswijk in, het Parijse equivalent van Valkenburg, Monschau of Renesse zullen we maar zeggen. Vreselijke nep allemaal dus, met échte Franse schilders die vloeiend Pools spreken, schilderijtjes waar de lijntjes al op staan (zodat er alleen maar overgeschilderd hoeft te worden) en prentjes op briefkaartformaat, welke je ook in het schap van de supermarkt vindt. De paar nog aanwezige authentiek Franse straatartiesten vallen niet op in de ‘fakemassa’ ! Een hoop euro’s armer voor een beroerd slechte maaltijd vergezeld van veel te dure wijn, zoeken we de voet van de heuvel weer op voor een nog net betaalbaar bakkie pleur met zicht op de trappen die we net weer zijn afgedaald. Terug slenterend naar het hotel zijn we nog even getuige van een strakke politieactie als met veel vertoon van macht iemand uit een stadsbus wordt geplukt en passeren we weer de nodige smerige matrassen, waarvan de eigenaren waarschijnlijk nog even bedelend door de buurt zwerven. Op de binnenplaats van het hotel wordt nog een pafke en een glaasje genuttigd en daarna maar eens richting bed.

Na het – volgens Ans – heerlijke ontbijt (ik krijg ’s ochtends niets door de strot), besluiten we om iets te gaan doen waar we normaal gillend en zwetend van wakker zouden schrikken; we gaan in een échte toeristenbus Parijs verkennen. Verschrikkelijk, normaal moeten we hier niet aan denken, maar van al die grijze drukke straten om je heen ga je gekke dingen doen. Aanvankelijk waren we van plan om al bijtijds richting het Stade de France te gaan, maar op onze vraag of daar in de buurt genoeg te doen is, hebben we vier – nogal uiteenlopende – antwoorden gekregen, variërend van; ‘rien’ (niks dus) tot ‘mais oui, beaucoup’ (behoorlijk veel dus). Het risico dat ‘rien’ het juiste antwoord is, willen we niet nemen. Op naar het inmiddels als tweede huis voelende Gare du Nord maar weer, want daar heb ik het informatiekantoor gezien met kaartverkoop voor alle toeristische meer assers.

De wachtrij voor het van vier loketten voorziene informatiekantoor is aanzienlijk. Slechts achter één van de vier loketten is leven zichtbaar in de vorm van een jongeman van rond de 30 jaar oud. Hij neemt de tijd om iedereen te woord te staan en als de groep toeristen die voor mij in de rij staat aan de beurt is, hoor ik ze vier kaartjes voor de BigBus bestellen. Effe goed meeluisteren, dat scheelt alweer de nodige vragen als ik zelf aan de beurt ben. Prijs en opstapplaats krijg ik mee en dus bestaat mijn vraag een paar minuten later alleen uit het verzoek om twee kaartjes voor deze zelfde BigBus door het loket heen te schuiven. Snel vraag ik de vriendelijke jongeman nog even met welke metro we later op de dag naar het Stade de France moeten reizen. ‘Met de gele lijn’; verzekert hij mij. De groep die vlak voor mij de kaartjes heeft gekocht krijg ik niet meer in beeld en de meegeluisterde opstapplaats ‘aan de overkant rechts’ blijkt toch nog moeilijk te vinden…….maar het lukt. Blijkbaar net de bus gemist, want de gememoreerde groep is nergens te bekennen. Wel een uit een van de vele voormalige Franse koloniën afkomstige ingeburgerde échte Fransman, die heel druk onze kaartjes scant vervolgens deze inneemt en ons voorziet van een lullig kassabonnetje. Jaja, daar kunnen we mee instappen. We twijfelen even aan de echtheid van deze actie en vermoeden al een handig opgezette wisseltruc, maar de al op voorhand door ons – misplaatst – veroordeelde jongeman herhaalt deze actie bij de aangroeiende rij wachtenden en blijft samen met ons op de bus wachten. Die blijft echter nog een dik kwartier weg en dan komen er plots twee tegelijk voorrijden. De deuren zwaaien open en wij stappen snel in en rennen de trap op om in het open bovengedeelte van de bus gegarandeerd te zijn van de beste plaatsen. We rijden en voor het eerst voelen wij ons ‘toerist in optima forma’. Wij in een écht toeristenvervoermiddel. Op voorhand een beeld waar we – zoals al gemeld – normaliter gruwend van zouden wakker schrikken. Van de 14 aangekondigde stops klopt echter niet veel en we horen ook helemaal geen informatie. Als de bus na een fors aantal avenues en boulevards eindelijk stopt, stapt bijna iedereen uit. Wij hebben ons voorgenomen ergens bij de Seine uit te stappen, lekker even langs deze ‘Maasvariant’ te wandelen en vervolgens onze toeristische busreis weer te vervolgen. Als we het Louvre passeren, zitten we dan ook in de startblokken om de bus te verlaten. Hier rijden we parallel aan de Seine met in het verlengde de Arc de Triomphe. De kermis die we afgelopen zondag nog op de TV zagen gedurende de laatste etappe van de Tour de France staat er nog. De bus gaat echter naar rechts en stopt niet ! What the fuck…….misschien maar eens het foldertje lezen dat mij door de jongeman van de plaatselijke touristinfo eerder is overhandigd. Tja, hadden we dus even zelf moeten aangeven bij de chauffeur blijkbaar dat we daar uit wilden stappen en op de plaats waar de bus leeg liep hadden we over moeten stappen op een andere bus. Dat krijg je ervan als je de regie uit handen geeft en de aanwijzingen van de regisseur niet leest. Als we even later een krakkemikkig nagebouwde boerderij met aftandse windmolen (het blijkt de Moulin Rouge te zijn) passeren en de vele seksshops en theaters op de Place Pigalle is de lol er voor ons al helemaal af; wat een stinkstad ! Tot overmaat van ramp valt ons hier pas op dat onze mede-toeristen allemaal met oor telefoontjes in hun respectievelijke gehoororganen zitten, welke ingeplugd zijn in kastjes die onder de reling van de bus zitten. Gelukkig kunnen we er zelf om lachen. Bij Gare du Nord verlaten we snel dit – wat ons betreft – eenmalig gebruikte toeristenwonder op wielen. We eten wat bij een van de vele ‘veel te dure’ eettentjes aan een van de boulevards. Genieten van middelmatig toeristenvoer op twee meter van veel te drukke, met allerlei toeter en sirenegeluiden gevulde, rijbanen. Daarna in het hotel nog maar eens navragen wat een taxi ons eventueel gaat kosten vanavond. Tussen de 50 en 125 euro, afhankelijk van de verkeersdruk en dat dan voor de reis in één richting. Bovendien kan niet worden gegarandeerd dat er voor de weg terug ook daadwerkelijk een taxi op ons staat te wachten bij het Stade de France. Dat wordt dus de gele (metro)lijn voor ons vanavond, maar daar denkt de receptioniste anders over. ‘U moet de groene lijn hebben’; voegt zij ons toe. Gelijk de daad bij het woord voegend lopen we de paar honderd meter naar het Gare du Nord, waar deze ‘reisdocumenten’ moeten worden aangeschaft. ‘Dan moet U de blauwe lijn hebben’; zegt de dame achter het loket (?????????). Voor de zekerheid herhaal ik onze bestemming nog drie keer, maar ook de dame herhaalt met volharding in haar stem dat de blauwe lijn de enig juiste optie is.

Een paar uur later staan we drie etages lager totaal niet overtuigd van de juistheid van deze keuze op het metrostation op de blauwe lijn te wachten. Gelukkig staan er ook een aantal reizigers met U2-T-shirts aan, hetgeen toch enige zekerheid geeft. Om helemaal zeker te zijn schiet ik een van de reizigers aan. Hij geeft aan ook die kant op te moeten en meldt met kalmte in zijn stem dat ook hij – en zijn vriendin – de blauwe lijn pakken; we staan op de juiste plek dus ! Ook op de infoborden staat de bestemming goed aangegeven. Daar is ie dan; de blauwe lijn. Als we ons samen met nog vijfhonderd andere reizigers naar binnen persen, vang ik iets op uit de station luidspreker. Boven het geroezemoes vang ik woorden op als ‘ligne blue – seulement direct’ en ‘Charles de Gaulle airport’.

Ruim drie minuten later schiet de blauwe lijn in volle vaart door het station Stade de France. De vriendin van de eerder door mij aangesproken U2-fan snelt op ons af om excuus te maken voor de onbedoeld foutieve reisinformatie van haar vriend. Met z’n viertjes suizen we door nog ongeveer tien metrostations om bij het naar de boomlange ex-president van deze republiek vernoemde vliegveld eindelijk tot stilstand te komen. Het juiste perron voor de omgekeerde beweging is snel gevonden en een halfuurtje later – na alle eerder gepasseerde stations ook in stilstand te hebben kunnen bekijken – arriveren we dan toch eindelijk bij het Stade de France. Daar is gelukkig niets mis mee en ook de directe omgeving is door de vele eet- en drinktentjes gezellig te noemen. Ja, ook hier heel veel politie en militairen, maar het verloopt allemaal zeer vlotjes. Ondanks de controles kunnen we gewoon in beweging blijven en nemen we vrij makkelijk en zonder noemenswaardige problemen plaats op onze gereserveerde zitplaatsen. Het voorprogramma van Noël Gallagher’s High Flying Birds (ja die ene van Oasis) en de performance van U2 zelf maken het tot een topavond, waar we alle ‘genoten’ ellende makkelijk door vergeten. Hier was het toch allemaal om te doen !!!

 

Met de blauwe lijn zijn we na afloop snel weer op Gare du Nord en nagenietend van U2 slenteren we naar ons hotel. Nog snel ons vaste ritueel van pafke en glaasje op de binnenplaats en dan het mandje in. Het ontbijt is de volgende ochtend weer genietbaar – zelfs uitgebreid te noemen – en daarna pakken we onze bescheiden bagage weer in en gaan we richting de Thalys. We zijn ruim op tijd, dus op de Rue de Dunkerque zakken we nog even neer op het terras met een bakkie pleur en kijken nog even gewoon mensen. Hoppa, daar vliegt ineens iemand horizontaal het café uit, gevolgd door een ‘Jerommeke’ die op straat de betreffende vliegenier nog even stevig door elkaar schudt. Vervolgens legt hij aan een paar dienders ogenschijnlijk de reden van deze ongeplande vlucht uit en gaat dan triomfantelijk handen schuddend het terras over. Niets kan ons nog verbazen in deze stad en we registreren het eigenlijk zonder er verder woorden aan vuil te maken. Onze Thalys vertrekt volgens de informatie van perron 4, maar onderhand weten we dat informatie verkregen van daartoe aangewezen instanties in Parijs niet altijd de juiste informatie is. De trein naar Rotterdam blijkt dan ook van perron 9 te vertrekken. Nadat we ons nog even hebben verwonderd over een medewerker die met een fraai bord in het station staat aan te geven dat (hoe verrassend) het meenemen van munitie, wapens en raketten niet is toegestaan, worden we in een rij geduwd welke ons slingerend (het bekende Eftelingconcept) richting de controles moet leiden. Achter de rij zie ik dat anderen ongestoord de rij voorbijlopen en de controles moeiteloos passeren. Als rasechte Nederlanders reden genoeg voor ons om ook onze wachttijd te bekorten, een voorbeeld dat gelijk – en zonder ook maar enig protest van degenen die de rij ‘bewaken’ – door iedereen wordt gevolgd. De terugreis verloopt goed en snel en de snelle cafetariahap smaakt ons later in de middag in het pittoreske Brielle weer uitstekend. U2 was klasse, maar Parijs blijft ‘onecht’; een stad gevuld met fake-mensen, schijnveiligheid, herrie, drukte, overdreven prijzen en misschien zelfs wel overschatte monumenten.

‘Brennt Paris ?’; vroeg oom Adolf ruim 70 jaar geleden aan Von Choltitz….wat ons betreft had het antwoord bevestigend mogen zijn…..okee, uitgezonderd dat mooie Stade de France dan !!